نوبت‌دهی هوشمند

پیش از سامانه

نوبت تلفنی دو هزینه دارد. خط اشغال است و کسی که واقعاً کار فوری دارد پشت نوبت معاینه یا خدمات می‌ماند. منبع ظرفیت هم دفتر منشی است. اگر دو نفر همزمان زنگ بزنند، یک ساعت دو بار فروخته می‌شود. غیبت بالا می‌ماند چون یادآوری به حافظه همان منشی بند است و عصر شلوغ کسی یادش نمی‌ماند پیام بدهد.

برای چند شعبه، انتقال نوبت یک ماجرا است. مراجع باید دوباره زنگ بزند، منشی شعبه دوم دفتر خودش را نگاه کند، و نوبت شعبه اول خط بخورد یا نخورد. مدیر شعبه شلوغی را آخر روز می‌فهمد، وقتی صف از در گذشته.

آنچه ساخته شد

سامانه ظرفیت هر خدمت، هر پزشک یا هر باجه را می‌شناسد و فقط زمان آزاد را نشان می‌دهد. رزرو از وب، لغو، انتقال و یادآوری پیامکی روی همان تقویم شعبه ثبت می‌شود. ساعت پر، در سایت دیده نمی‌شود. دو نفر نمی‌توانند یک اسلات را بردارند.

نقش‌ها جداست. مراجع نوبت می‌گیرد، متصدی صف روز را می‌بیند، مدیر شعبه غیبت و تأخیر را از گزارش می‌خواند نه از حدس. برای چند شعبه، انتقال نوبت ظرفیت مقصد را هم چک می‌کند و مبدأ را آزاد می‌کند. یادآوری زمان‌بندی شده است و به حافظه عصر شلوغ وابسته نیست.

یک روز کاری

مراجع شب قبل خدمت را انتخاب می‌کند، شعبه نزدیک را می‌بیند و تنها ساعت‌های باز فردا را. نوبت ثبت می‌شود و پیامک تأیید می‌رود. صبح یادآوری جداگانه می‌رود. اگر نیاید، ظرفیت آن ساعت برای لیست انتظار یا نوبت بعدی آزاد می‌شود و در دفتر کسی خط نمی‌خورد.

منشی انتقال را در سیستم انجام می‌دهد: مقصد جا دارد یا ندارد همان لحظه معلوم است. مدیر ظهر گزارش را می‌بیند کدام خدمت صف ساخته و کدام پزشک غیبت زیاد دارد. تصمیم اضافه کردن شیفت از روی همان گزارش است، نه از شکایت در راهرو.

نتیجه

صف از حدس خارج می‌شود. خط تلفن برای کار فوری آزاد می‌ماند. غیبت کم می‌شود چون یادآوری سیستمی است و ساعت دوبار فروخته نمی‌شود.

چند شعبه هنوز شلوغ می‌شود. شلوغی‌اش دیده می‌شود، همان روز، نه بعد از تعطیلی. ظرفیت چیزی است که سیستم نشان می‌دهد، نه چیزی که منشی به خاطر دارد.