صورت‌وضعیت پروژه‌های عمرانی

پیش از سامانه

پیمانکار عمرانی روی یک قطعه راه و دو پل کار می‌کرد. متره کارگاه در دفتر مهندس مقیم بود، تأیید مشاور در نامه جدا، و صورت‌وضعیت دفتر مرکزی در اکسل سوم. بین این سه، مقدار بتن‌ریزی پل دوم دو عدد داشت. مشاور یک عدد را تأیید کرده بود و صورت‌وضعیت عدد دیگر را برده بود. کارفرما پرداخت را تا تطبیق نگه داشت و تطبیق سه هفته نامه نگاری شد.

تعدیل و مصالح پای کار هم جدا حساب می‌شد. کسی که صورت‌وضعیت را می‌ساخت باید یادش می‌ماند کدام صورتجلسه هنوز امضا نشده. اگر امضا دیر می‌رسید، آیتم یا حذف می‌شد یا بدون سند می‌رفت. هر دو حالت بعداً دردسر بود.

آنچه ساخته شد

هر آیتم متره، مقدار کارگاه، مقدار تأییدشده مشاور و مبلغ صورت‌وضعیت را روی یک ردیف دارد. تا مشاور تأیید نکند، ردیف در نسخه کارفرما نمی‌نشیند، ولی در نسخه داخلی با وضعیت «منتظر تأیید» می‌ماند تا گم نشود. صورتجلسه به همان ردیف وصل است.

تعدیل از شاخص همان دوره حساب می‌شود و مصالح پای کار از رسید انبار همان قطعه، نه از حساب شناور شرکت. اگر مقدار کارگاه با مقدار مشاور بیش از حد مجاز فرق کند، ردیف قبل از ارسال قفل می‌شود و دلیل اختلاف باید نوشته شود.

یک روز کاری

مهندس مقیم مقدار بتن پل دوم را ثبت می‌کند و صورتجلسه را به همان ردیف می‌چسباند. مشاور هفته بعد عدد را تأیید یا اصلاح می‌کند. دفتر مرکزی صورت‌وضعیت را باز می‌کند و فقط ردیف‌های تأییدشده به نسخه کارفرما می‌روند. ردیفی که هنوز امضا نشده در گزارش داخلی هست و از قلم نمی‌افتد.

تعدیل همان دوره کنار مبلغ می‌نشیند. مصالح پای کار پل، رسید همان قطعه را نشان می‌دهد. جلسه کارفرما با این جدول شروع می‌شود، نه با سه نامه‌ای که هر کدام یک عدد دارند.

نتیجه

پرداخت معطل تطبیق دو عدد نشد، چون مقدار کارگاه و مقدار مشاور روی یک ردیف‌اند و اختلاف قبل از ارسال نوشته می‌شود. آیتم بدون صورتجلسه دیگر به کارفرما نمی‌رود.

راه و دو پل هنوز صورت‌وضعیت سنگین دارند. سنگینی‌اش از جمع شدن متره و نامه و اکسل در سه جا نیست. هر ردیف یک رشته دارد: مقدار، تأیید، مبلغ.